Tampilkan postingan dengan label Wong Jawa. Tampilkan semua postingan
Tampilkan postingan dengan label Wong Jawa. Tampilkan semua postingan
Ati, Bisa Molah-Malih
Ati mono kalebu peranganing awak sing utama. Upama awak iku sawijining komputer, ati kena dipadhakake piranti lunak. Mapane ing rongga dhadha sisih ngisor. Senajan kalebu organ jero nanging ati bisa dirogoh. Apa ora mbilaheni?
Miturut kagunane ati iku kalebu organ ekskresi, yaiku organ sing dadi papan mrosese zat-zat sing wis ora migunani tumrap awak, sing arupa cairan, kayata urin, kringet, lan uga banyu. Dene sing diasilake ing ati wujud cairan empedu, sing saben dina watara setengah liter akehe. Empedu sing wernane semu ijo iku diwadhahi kanthong empedu (vesika pelea), wong Jawa olehe ngarani peru.
Menawa saluran empedu iku katutup kolesterol bisa nuwuhake batu empedu, mahanani empedu ora bisa disimpen ing jero kanthong empedu lan langsung tumuju mlebu ing peredaran getih. Wusana warna getih dadi semu kuning, lan iki sing diarani penyakit kuning.
Ati uga dadi papane ngrombak 10 yuta sel darah merah sing wis tuwa (rusak), dadi bisa dipigunakake maneh kanggo kepentingan organ liyane. Lan uga minangka siji-sijine kelenjar sing bisa ngasilake enzim orginase. Dene enzim iki bisa milah-milah asam amino orginin dadi asam animo ornitin lan urea. Dene asam animo ornitin iku duwe faedah ngiket CO2 lan NH3 sing nduweni sifat racun. Mula bisa dibayangake, yen ati iku rusak, ora bisa dimanfaatake maneh. Anane mung nuwuhake lelara.
LARA ATI
Yen ana wong sing dienyek utawa ora diajeni adate banjur kandha lara atine. Kamangka ora ana gangguan apa-apa tumrap “kerjane” ati. Wong iku tetep sehat wal afiat. Isih kuwat mlayu adohe sepuluh kilometer, isih bisa numpak pit, isih gelem nyambut gawe. Nanging geneya wong kasebut kandha lara atine?
Ing hadis Nabi Muhammmad SAW disebutake ing jero awak iki ana perangan sing yen kahanane apik, bakal becik kahanane umat manungsa. Suwalike yen barang kasebut rusak, bakal rusak kabeh lelakone manungsa. Barang kasebut yaiku ATI. Mangka lara iku kalebu kahanan sing lagi ora apik. Mula ora aneh yen wong sing lagi lara atine bisa nesu, ngamuk, malah nekad ngayut tuwuh. Kok ya cupet temen nalare?
NGROGOH ATI, NGRANGGEH REMPELA
Apa bener ati iku bisa dirogoh? Yen diwawas saka segi ilmiah kok kaningaya temen? Nanging yen winawas sacara simbolik, cetha manungsa iku bisa dirogoh atine. Ati mujudake punjer moral sosiale manungsa. Mula yen ana wong sing kejem lan wengis, adate banjur diarani wong ora duwe ati nurani. Wong yen wis bisa ngrogoh atine wong liya sarta katurutan sedyane, adate banjur dadi ngambra-ngambra kekarepane. Yen wis oleh ati banjur kepengin ngranggeh rempela. Nglunjak, sakarepe dhewe.
MAMBU ATI
Senajan wis dibungkus kanthi rapet lan primpen, tetela sing jenenge ati iku tetep bisa “diambu”. Mambu ati kena diarani wis dadi kembange wong urip. Kamangka yen bener-bener mambu, wah, bakal ngerteni wewadine wong liya. Beja dene Gusti Allah wis nakdirake yen manungsa iku ora duwe kaluwihan kaya mangkono. Mambu ati mung bisa dimangerteni lan dirasakake dening wong sing lagi duwe rasa sir mligine marang liya jinis. Dene sing lagi disir ora mesthi bisa ngrasakake yen ana wong liya sing lagi mambu ati marang dheweke. Mula wong sing lagi mambu ati marang wong liya adate goreh banget. Yen ora kepethuk sajak kepengin banget kepethuk, nanging yen wis adhep-adhepan adate banjur dadi blingsatan. Clegukan ora bisa ngomong. Apa maneh yen olehe “jatuh ati” iku kanggo sing pisanan sawise ngancik dewasa. Wah, wah….
NGATI-ATI
Geneya mung ati wae sing kanggo tandha pepenget? Apa ora ana bagiyan awak liyane sing kena kanggo pepeling lan pepenget. Upamane sikil, tangan: nyikil-sikil, njantung-jantung, lan liya-liyane?
Nalika putra-putri panjenengan arep lelungan adoh utawa nggawa barang sing pengaji, mesthi diwanti-wanti supaya sing ngati-ati. Ngati-ati aja nganti lena, bokmenawa ana copet, ngati-ati neng dalan aja menga-mengo. Apa maneh yen ana sesambungane karo dhuwit, “Ngati-ati Ndhuk anggone nganggo dhuwit, iku mung pas-pasan. Kudu cukup kanggo sawulan lho….”
Adate bocah sing dikandhani banjur muncu-muncu, “Walah Ibu iki, kok ora percaya temen karo aku.”
Pancen sing jenenge bocah durung ngerti sepira angele golek dhuwit. Ngertine mung njaluk lan kudu dituruti. Niru cilikane bapake biyen he… he… he!
BISA ATOS
Ati iku dadi papan dununge wateg. Wateg iku ilange yen wis dipeteg, dikubur. Wong sing atine “atos” sering disepatani wong liya. Apa maneh wong sing atine atos iku duwe panguwasa, duwe raja brana alias sugih, utawa kaluwihan liyane sing ora diduweni dening wong liya. Ing samubarang kalir njaluke menang utawa dimenangake. Anggepane apa-apa iku bisa dituku nganggo dhuwit. Dikandhani ngeyel, diwenehi ngerti ngakune wis pinter, adate omongane sengak, ana ing sesrawungan karepe kudu dadi pemimpin.
Geneya ilange wateg yen wis dipeteg? Manungsa iki asale saka lemah, lan bakal bali maneh marang lemah. Mula yen wis dipeteg dikubur neng lemah bakal bosok, ora ngribeti maneh ing pasrawungan.
Ature: Aris Hidayatno
http://jayabaya.wordpress.com/2006/07/05/ati-bisa-molah-malih/
Wong Jawa Ngrampungi Masalah
Ing kitab primbon Betaljemur Adammakna ana tulisan, “Tilaran pangandikanipun swargi Bapak Soemodidjijo ingkang kaserat piyambak saderengipun gerah, kados ing ngandhap punika:
Sarehning tindakipun manungsa sampun boten cocog kaliyan dhawuhipun Gusti Allah, ingkang kapacak wonten ing sadaya kitab, ungelipun makaten: ‘Tresnaa maring sapadha-padhaning tumitah dikaya tresnane marang awake dhewe’. Lah sumangga anggenipun sami ngraosaken. Amila saking punika, jaman ingkang badhe kalampahan, sarehning manungsa tindakipun sampun boten gadhah perikamanungsan, badhe wonten pambersihan ingkang langkung ageng tinimbang ingkang sampun.”
Bapak Soemodidjojo seda tanggal 9 September 1965. Dene tulisan kuwi mau kapacak ing Kitab Primbon Betaljemur Adammakna cap-capan kaping 45 wulan Oktober 1980.
Saben ana kedadeyan minangka gaibing alam, kita manungsa tansah takon geneya alam (kaya) nesu? Mangka nesune alam wis dianggep padha karo wujud dukane Allah. Banjur apa dosane manungsa iki? Nalika manungsa paham mungguh tingkah polahe dianggep akeh kang padha rusak, yen ana ombak gedhe gumulung nguntal kapal engga kerem, gunung mbledhos, angin barat ngrusak padesan, banjir bandhang, manungsa banjur rumangsa lan takon apa dosane. Nanging tumindake saya murang sarak. Mesjid, greja, klentheng, pura saya akeh lan saben wayah para ngulama lan da’i padha aweh pepadhang marang umate, ewadene kaya-kaya cacahe sing murang sarak ngluwihi cacah jiwane pendhudhuk.
Alas-alas dadi gundhul, jerite wong cilik ora dirungokake dening para pemimpine. Lembaga-lembaga pemerintahan sing mesthine kudu sinergi amrih aspirasine rakyat lumaku lancar padha cecongkrahan. Wusana alam nesu maneh. Lindhu gedhe lan tsunami, banjir bandhang lan tanah longsor mujudake dukane Allah luwih seru. Wong-wong akeh sing ngakoni benere dhewe. Marang liyan mung pinter nyalah-nyalahake. Kahanan kaya angel dipurih becike!
Kaya-kaya wis padha ora Jawa, endi sing pepenginan pribadi lan endi gegayuhan bangsa angel dibedakake. Wis padha ora Jawa marang skala prioritas utawa ambeg paramaarta. Apa kahanan kaya iki sing diarani wong Jawa kari separo?
Tembung Jawa iku tegese ngerti, paham, karep, utawa maksud, tujuan. Ing jaman iki kaya-kaya wong sing Jawa, lire ngerti maca tandha jaman banjur sarana kawenangane rila ngurbanake kepentingan pribadi kanggo nggayuh butuhing bebrayan, bangsa, lan negara, wis langka anane. Wong Jawa sing dikarepake yakuwi wong sing paham marang sangkan-paraning dumadi, kaya piwulang mungguh urip ing alam donya iki mung sedhela, mung saperlu mampir ngombe. Tujuan sing adoh lan langgeng merlokake sangu budi pekerti luhur.
Pengamat sosial Mohamad Sobary ngarani wektu iki ana doracara alias kebohongan werna telu. Ujare: ulama, umara, lan wong sugih iku mujudake pilar telu kang nyangga keadilan lan bebener. Sacara simbolik katelune iku mujudake penjaga lawang neraka. Pamrihe supaya ora ana wong siji-sijia sing mlebu mrana. Ulama, umara, lan wong sugih, ngayomi bebrayane.
Dalil moralistik-ideal cetha ngandhakake, yen golongan telu kuwi becik, bebrayane uga becik. Ulama minangka tuladhane akhlak mulya lan pangilon, bebasan: wong pinter dadi paran pitakon. Wong wicaksana sumbere fatwa. Nanging geneya saiki akeh ulama melu rebutan kursi lan rumaket karo implikasi jahiliah-e? Iki ngrusak morale umat.
Umara, sing nyekel kendhali uripe bebrayan lan negara, kudu ngemban watak amanah lan jujur. Ora bingung golek kalungguhane dhewe, kanthi nerak risiko doracara, zalim, lan nistha.
Wong sugih manggul tugas santun (etis) lan sosial minangka dermawan, kaya tuladha ing ndalem sastra, mungguh sing sugih bandha dadi paraning paminta. Mulane kena supatane Kang Maha Kuwasa, wong sing ndhelikake bandhane amarga wedi digugat jeksa.
Ning pilar tetelune kuwi pranyata doracara. Akeh ulama ora perduli karo kebrobokan morale umat bebrayane. Panguwasa sumpah ngemban amanat rakyat, nanging ora bisa melu ngrasakake nasibe rakyat. Wong sugih akeh sing memba wong sangsara, nganggo kaos lan sandhal utawa sepatu murahan (kanggo ngoncati proposale wong njaluk sumbangan).
Iku kabeh gambaran kahanan jaman iki. Kanggo aweh pituduh sarta piwulang marang umat manungsa mungguh kanggo ngrampungi masalah iku diperlokake “wong Jawa”, yakuwi wong sing paham, ngerti marang Jawane (karepe lan butuhe) bebrayane. Kanggo ngrampungi ruwet-rentenge bebrayan bangsa lan negara kita iki butuh ulama, umara, lan wong sugih sing Jawa, sing paham, ngerti marang amanat panandhange rakyat. Jawa marang tujuan madege bangsa lan negara iki yakuwi nggayuh bebrayan sing adil lan makmur, ora rebutan panguwasa lan rejeki kaya jaman saiki.
Ature: Anie Soemarno
http://jayabaya.wordpress.com
Dadi Tamu Sing Nyenengake
Tumrape wong Jawa, kedhayohan kuwi padha karo nampa rejeki. Mula yen ana tamu ora tau nglirwakake gupuh, lungguh lan suguh. Sapa wae yen kedhayohan mesthi gupuh olehe mbagekake tamune, ngaturi lenggah, terus gawe wedang kanggo suguhan.
Merga anane pakurmatan mau mula wong sing maradhayoh kudu ngerti (tahu diri), dadiya tamu sing becik. Aja sakepenake dhewe, aja gawe gelane sing ditamoni, lan bisaa nyenengake sing duwe omah. Apa wae sing perlu digatekake yen maradhayoh?
ANGON WAYAH, NGERTI WEKTU
Maradhayoh ora kena sakarepe dhewe, kudu ngerti wayah sing trep kanggo mertamu. Aja mertamu wayahe wong ngaso lan turu, kira-kira jam loro nganti jam papat sore. Aja mertamu wancine wong mangan, embuh wancine sarapan, mangan awan, utawa mangan bengi. Senajan panjenengan dudu wong muslim, nanging yen maradhayoh wancine wong nindakake ibadah prayogane enggal pamitan mulih. Upamane wancine shalat magrib sing wektune mung sethithik, menawa krungu azan magrib kudu enggal pamitan. Jroning sasi Ramadhan yen mertamu sore saperlune wae, awit wayah sore wancine wong repot nyiapake buka. Aja nganti krungu azan magrib lagi gupuh pamitan.
Mertamu sacukupe wae aja kesuwen, mundhak sing ditamoni jeleh lan kesel nemoni. Rembugan aja nglantur. Sing bisa momong pangrasane sing duwe omah. Yen sajake ora seneng dijak ngrembug sawenehing bab, becike aja diterusake. Yen ana perlu wigati aja kesuwen, enggal dikandhakake apa wigatine anggone mertamu.
Mertamu aja kliwat saka sak jam. Kajaba yen wis lawas ora ketemu upamane tilas mitra raket nalika isih sekolah, kanca nyambutgawe ana kutha liya, lan sapanunggalane. Iku wae iya kudu ndeleng kahanane sing ditamoni, seneng apa ora ditekani. Prayogane nalika mertamu nganggo arloji, supaya ngerti wanci. Sebab durung mesthi saben ruang tamu ana jame.
Kepriye yen sing duwe omah sing nggandholi? Upamane merga wis suwe ora ketemu, durung mari kangene, angger arep pamitan mulih digandholi. Panjaluke sing duwe omah kena dituruti nanging saperlune. Yen dirasa keperluane wis cukup lan anggone mertamu wis rada suwe, prayogane tetep nyuwun pamit nanging janji yen arep dolan maneh ing liya wektu.
TRAPSILA
Senajan maradhayoh kuwi ora resmi nanging perlu migatekake tata susila. Klambi sing sopan, apa maneh yen merdhayoh menyang omahe wong sing luwih tuwa. Yen disuguhi aja kesusu diombe apa dipangan sadurunge dimanggakake sing duwe omah. Menawa suguhane wedang diwadhahi cangkir lan lepek, anggone njupuk salepeke, aja mung cangkire wae. Senajan wedange enak, nasthelgi, aja dientekake nganti gusis nanging dingengehake sethithik wae ing dhasare cangkir. Yen disuguhi jajan, panganan, anggone njupuk saperlune senajan jajane enak tur weteng lagi luwe.
Kepriye yen dijak mangan? Ana kalane maradhayoh disuguhi mangan senajan ora wancine mangan. Mbokmenawa sing duwe omah lagi masak-masak enak apa lagi slametan ulang tahun anake. Suguhan mau aja ditampik, mundhak gawe gelane sing duwe omah. Yen suguhan mau wis diracik ing piring, kudu dientekake aja nyisa.
Menawa dijak mangan ing ruang makan anggone imbuh ngenteni dimanggakake lan njupuk sacukupe wae. Rampung dhahar sendhok lan garpu dikurebake ing piring lan dhaharan ing piring kudu gusis kajaba balung lan eri. Aja watuk sajrone dhahar lan aja glegeken sawise rampung. Menawa kudu watuk utawa glegeken diempet dhisik nganti ninggalake ruang makan.
AJA PADU
Yen ana wong maradhayoh sing perlune nagih utang, nagih janji, utawa marani barang sing disilih. Sok-sok sing duwe omah gawe anyel, upamane durung bisa nyaur utange, ora netepi janjine lan barang sing disilih rusak. Nanging senajan nesu dikaya ngapa becike diampah sabisane. Sebab kurang prayoga yen nesu lan muni-muni ing omahe liyan. Apa maneh yen keprungu tangga teparo nganti padha metu nonton. Sulayane janji bisa dirembug sing sareh amrih kekarone padha mareme. Senajan lagi nesu nanging yen mulih tetep pamitan sing apik.
http://jayabaya.wordpress.com/2006/08/01/dadi-tamu-sing-nyenengake/
Harmoni jawa
Kebudayaan Jawa kuwi ngutamaken keseimbangan, keselarasan karo keserasian, dadi kabeh unsur (urip karo mati, alam karo makhluk urip) kudu harmonis, saling berdampingan, intine kabeh kudu cocog.
Apa-apa sing marakna ora cocog kudu dihindari, angger ana sing bisa ngganggu keseimbangan kuwe kudu cepet digenahna ben kabeh mbalik harmoni maning, mbalik cocog maning.
Umum sing cokan ngganggu keseimbangan kuwe yakuwe polah menungsane, mbuh polah menungsa karo menungsa utawa menungsa karo alam. Angger polah menungsa karo alam, sing nggenahna maning umume dipimpin utawa dadi tanggungjawab pimpinan masyarakat.
Sing angel nang kebudayaan Jawa yakuwe angger keseimbangan kuwe diganggu polah menungsa karo menungsa sing umum nimbulaken konflik (harmoni keganggu). Sing jenenge ora cocog utawa ora seneng tuli umum ning merga arep ngindari konflik, umume rasa ora cocog kuwe dipendem.
http://pambelajaranbasajawa.blogspot.com/2013/12/harmoni-jawa.html
Sistem kekerabatan orang jawa
Sistem kekerabatan orang Jawa adalah Bilateral atau parental, yaitu didasarkan garis bapak dan garis ibu secara berimbang. Mengenai sistem istilah kekerabatannya, menunjukkan sistem klasifikasi menurut angkatan-angkatan.
Semua kakak laki-laki serta kakak wanita ayah dan ibu, beserta isteri-isteri maupun suami-suami masing-masing diklasifikasikan menjadi 1 dengan istilah siwa atau uwa.
Sedangkan adik dari ayah dan ibu diklasifikasikan ke dalam 2 golongan yang dibedakan menurut jenis kelamin, yaitu paman bagi para adik laki-laki dan bibi bagi para adik wanita.
Dalam masyarakat orang Jawa berlaku adat-adat yang menentukan bahwa 2 orang tidak boleh saling kawin apabila mereka :
Saudara kandung, ini juga larangan dalam agama Islam.
Pancer lanang, yaitu anak dari 2 orang saudara sekandung laki-laki.
Saudara misan, yaitu anak-anak dari 2 bersaudara kandung.
Pihak laki-laki lebih muda menurut ibunya daripada pihak wanita.
Sedangkan perkawinan antara 2 orang yang tidak terikat karena hubungan-hubungan kekerabatan seperti tersebut di atas diperkenankan. Sebagai contoh : perkawainan "ngarang wulu". Yaitu perkawinan seorang duda dengan salah satu adik isterinya yang sudah meninggal (= sororat).
Jalannya proses perkawinan menurut tata cara adat Jawa yaitu sebagai berikut :
1. Keluarga calon mempelai laki-laki menanyakan kepada pihak keluarga wanita, apakah si gadis sudah ada yang punya apa belum.
2. Nontoni, yaitu calon suami diberi kesempatan melihat kepada calon isterinya. Hal ini dilakukan bersamaan dengan menanyakannya tadi.
3. Peningsetan, yaitu upacara pemberian sesuatu harta benda oleh pihak calon isteri sebagai tanda ikatan. Upacara ini juga disebut tunangan, tukar cincin, atau singsetan.
4. Asok-tukon, yaitu menyerahkan harta dalam jumlah/wujud tertentu dari calon suami kepada keluarga calon isteri.
Biasanya, diserahkan 3 hari sebelum upacara pernikahan, ada yang berupa uang atau ternak. Asok tukon tersebut disebut srakah atau srahsrahan (- mas kawinnya).
5. Sehari sebelum pernikahan diadakan selamatan dan tirakatan (berjaga-jaga) yang disebut midodareni.
6. Pada umumnya perkawinan tersebut dilakukan secara Islam oleh penghulu atau naib, bisa dilakukan di KUA atau di rumah calon pengantin putri. Upacara pernikahan itu disebut ijab kobul (akad nikah). Setelah itu diadakan upacara panggih dalam suatu resepsi besar.
7. Sesudah pernikahan, isteri baru boleh dibawa ke tempat suami setelah 5 hari kemudian, yang disebut sepasaran (ngunduh temanten).
8. Pada resepsi pernikahan itu biasanya seluruh kerabat dari kedua belah pihak dan para sahabat serta kenalannya menyumbang berupa uang atau bahan makanan kepada keluarga mempelai wanita. Bagi para penyumbang wanita, pulangnya diberi bungkusan nasi/kue yang biasa disebut ulih-ulih.
Tradisi demikian sangat kuat, sehingga kadang-kadang sangat memberatkan masyarakat. Sebab biasanya musim orang punya hajat itu harinya bersamaan. Karena mereka berpatokan hari baik dari buku atau primbon yang berpedoman pada keraton. Sehingga dalam satu hari bisa saja seseorang mendapatkan undangan 5-10 undangan.
http://javaneseart-culture.blogspot.com/2013/12/sistem-kekerabatan-orang-jawa.html
Kepercayaan orang jawa
Masyarakat orang Jawa sebagian besar menganut agama Islam. Dalam kenyataannya terbagi menjadi 2 bagian, yaitu masyarakat Santri dan masyarakat Kejawen. Dalam masyarakat santri banyak dijumpai masjid, mushola dan langgar-langgar.
Dalam masyarakat Islam Kejawen tidak secara patuh menjalankan ibadah-ibadah serta ajaran Islam. Mereka hanya mengikuti tradisi-tradisi ke-Islaman seperti perayaan Gerebeg Maulud, menyambut tahun baru Islam 1 Syura, ikut bergembira dalam hari raya Idul Fitri, Nyadran di daerah Klaten dan sebagainya.
Golongan Islam Kejawen masih melakukan kebiasaan yang berbau animisme/dinamisme, mistik seperti :
- sesaji bunga setamanan pada tiap malam jumat.
- membakar kemenyan sambil minta berkah di tempat-tempat yang dianggap bertuah.
- percaya pada benda-benda magis seperti keris, azimat, burung perkutut, pusaka keraton dan sebagainya.
Dengan kuatnya jiwa religius nin maka kebanyakan orang Jawa percaya bahwa hidup manusia di dunia ini sudah diatur oleh Tuhan Yang Maha Esa, sehingga mereka hanya bersikap pasrah menerima segala apa yang terjadi di atas dirinya. Mengingat bahwa semua itu sudah menjadi takdir Illahi.
Di samping kepercayaan ke-Islaman, orang Jawa pada umumnya masih percaya terhadap roh-roh halus yang berada di sekitar mereka seperti adanya : jin, genderuwo, demit, lelembut, wewe, thuyul dan roh nenek moyang yang masih bergentayangan.
Pada umumnya mereka takit kepada roh-roh halus seperti tersebut di atas, karena mereka bisa mendatangkan celaka. Untuk menghindari akibat buruk pengaruh roh-roh jahat tersebut, maka orang-orang Jawa sering mengadakan selamatan-selamatan yang diperinci menjadi 4 macam, yaitu :
Selamtan dalam rangka lingkaran hidup seseorang, misalnya : brokohan waktu lahir, upacara potong rambut pertama, tedak siti, tetak (sunat), pernikahan, kematian, menolak bahaya (murwa kala).
Selamatan bersih desa, turun ke sawah (methik), sewaktu panen raya dsb.
Selamatan pada peringatan hari-hari besar agama Islam.
Selamatan pada saat-saat yang tidak tertentu, seperti menempati rumah baru, boyongan, nadzar, pergi jauh dan lain.lain.
Di antara berbagai jenis selamatan tersebut, selamatan untuk seseorang yang sudah meninggal sangat diperhatikan dan dilakukan oleh hampir seluruh lapisan masyarakat Jawa. Tujuannya, untuk memberi penghormatan kepada roh orang yang sudah meninggal, dan untuk membantu keselamatan roh nenek moyang di alam baka.
Macam selamatan orang meninggal orang Jawa adalah :
1. hari ke-1 = surtanah (geblok)
2. hari ke-3 = nelung ndina
3. hari ke-7 = mitung ndina
4. hari ke-40 = matang puluh dina
5. hari ke-100 nyatus dina
6. tahun ke-1 = mendak pisan
7. tahun ke-2 mendak pindho
8. dan yang terakhir hari ke-1000 = nyewu dina.
Di samping selamtan-selamatan sering juga disebut sesajen, yaitu penyerahan sesaji kepada makhluk halus pada saat-saat tertentu di tempat-tempat tertentu pula, misalnya : disudut-sudut rumah, di persimpangan jalan, di kolong jembatan, di bawah pohon-pohon besar, dan sebagainya.
Hari-hari sesajen yang sering dilakukan adalah malam Selasa Kliwon dan malam Jum'at Kliwon. Biasanya itu terdiri dari kembang, telon, kemenyan, uang recehan dan kue apem.
Itulah sekilas kepercayaan masyarakat Jawa, khususnya Jawa Tengah yang masih kental dengan pengaruh Keraton Solo.
http://javaneseart-culture.blogspot.com/2013/12/kepercayaan-orang-jawa.html
Langganan:
Postingan (Atom)
